Nas będą w realizowanym działaniu interesowały relacje między miejscami po obu stronach dawnej granicy, którą należy określić jako swoiste lustro, tworzące rzeczywistość heterotopii, oddziałującej na ludzi żyjących po obu jej stronach, gdy owa granica już nie istnieje fizycznie, a jest już tylko obecna na historycznych mapach, w ludzkiej pamięci, tak bardzo ulotnej – bo osoby ją realnie pamiętające już nie żyją – być może przekazywanej fantomowo przez pokolenia. Przedmiotem zainteresowania będzie więc przede wszystkim świadomość ludzi żyjących w konglomeracie miejsc i kontrmiejsc, wyznaczonych przez nieistniejące już granice w topografii, w realnej przestrzeni. Granica rozumiana jako heterotopia znajduje się w pół drogi między czymś oswojonym i znanym miejscem rzeczywistym (topos), a miejscem pozbawionym realnej przestrzeni, istniejącym jako byt wyobrażony, pomyślany, wymyślony (no-topos). Granica - heterotopia jest, ale istnieje inaczej niż miejsca rutynowo dostępne, odwiedzane i doświadczane. Pozostaje w relacji niewspółmierności zresztą otaczającej ją przestrzeni. Funkcjonuje jako byt inny, osobny, wyróżniony. Jest wyrwą w uporządkowanej strukturze przestrzennej. Istotny jest zatem również parametr czasu, gdyż to właśnie czas wprowadza w miejsca osobliwe - w tym przypadku obszar pogranicza - nowy wymiar i jeszcze bardziej komplikuje prostą wyjściową dychotomię oswojone – obce, wprowadzając jednocześnie ruch, mobilność osób po obu stronach granicy. Wiek XX był areną bezprecedensowego wzrostu ludzkiej mobilności. Emblematyczne stały się dla niej, nieznane wcześniej w takiej skali, różne formy przemieszczania się w przestrzeni (np. turystyka, diaspora, pielgrzymka, przesiedlenia, migracje zarobkowe czy polityczne, wygnanie), a zarazem przekraczania granicy, której celem pierwotnym było dzielenie, odgradzanie, nadzór i kontrola, niedopuszczanie właśnie do tego swobodnego ruchu i przemieszczania się. 

Wybrany został okres istnienia granicy/pogranicza w czasie obowiązywania Traktatu Wersalskiego, której przebieg został dokładnie oznaczony przez geodetów w terenie i oznaczony na mapach topograficznych, będących załącznikami graficznymi do owego traktatu (często mapom towarzyszyły zdjęcia i grafiki przedstawiające konkretne miejsca na granicy - pozwoli to odnieść się do tych miejsc w planowanym obecnym działaniu artystycznym).

In der durchgeführten Aktion werden wir uns für die Beziehungen zwischen den Orten auf beiden Seiten der ehemaligen Grenze interessieren, die als eine Art Spiegel bezeichnet werden kann, der die Realität einer Heterotopie schafft, die auf die Menschen auf beiden Seiten dieser Grenze einwirkt, obwohl diese Grenze physisch nicht mehr existiert und nur noch auf historischen Karten, in der menschlichen Erinnerung, die so flüchtig ist – denn die Menschen, die sich wirklich daran erinnern, leben nicht mehr – und vielleicht phantomhaft über Generationen weitergegeben wird. Gegenstand des Interesses wird daher vor allem das Bewusstsein der Menschen sein, die in einem Konglomerat von Orten und Gegenorten leben, die durch nicht mehr existierende Grenzen in der Topographie, im realen Raum, bestimmt sind. Die Grenze, verstanden als Heterotopie, befindet sich auf halbem Weg zwischen einem vertrauten und bekannten realen Ort (Topos) und einem Ort ohne realen Raum, der als imaginäres, gedachtes, erfundenes Wesen existiert (No-Topos). Die Grenze – Heterotopie ist vorhanden, aber sie existiert anders als Orte, die routinemäßig zugänglich sind, besucht und erlebt werden. Sie steht in einem Verhältnis der Unverhältnismäßigkeit zu dem sie umgebenden Raum. Es fungiert als etwas anderes, eigenständiges, herausragendes Wesen. Es ist eine Lücke in der geordneten räumlichen Struktur. Daher ist auch der Parameter Zeit von Bedeutung, denn gerade die Zeit führt an besondere Orte – in diesem Fall das Grenzgebiet – eine neue Dimension ein und verkompliziert die einfache ursprüngliche Dichotomie von Vertrautem und Fremdem noch mehr, indem sie gleichzeitig Bewegung und Mobilität der Menschen auf beiden Seiten der Grenze einführt. Das 20. Jahrhundert war Schauplatz eines beispiellosen Anstiegs der menschlichen Mobilität. Zu ihrem Symbol wurden verschiedene Formen der Fortbewegung im Raum (z. B. Tourismus, Diaspora, Pilgerfahrt, Umsiedlung, wirtschaftliche oder politische Migration, Exil) und gleichzeitig das Überschreiten von Grenzen, deren ursprünglicher Zweck darin bestand, zu trennen, abzugrenzen, zu überwachen und zu kontrollieren, eben diese freie Bewegung und das freie Reisen zu verhindern. 

Es wurde der Zeitraum der Existenz der Grenze/des Grenzgebiets während der Geltungsdauer des Versailler Vertrags ausgewählt, deren Verlauf von Vermessungsingenieuren vor Ort genau festgelegt und auf topografischen Karten, die diesem Vertrag als grafische Anhänge beigefügt waren, markiert wurde (die Karten wurden oft von Fotos und Grafiken begleitet, die bestimmte Orte an der Grenze zeigten – dies ermöglicht es, sich in der geplanten aktuellen künstlerischen Aktion auf diese Orte zu beziehen).