Do wyznaczenia granicy w terenie powołano pięcioosobową Komisję Delimitacyjną (pierwotnie miała być siedmioosobowa), która zajęła się delimitacją (szczegółowym określeniem przebiegu i wytyczeniem w terenie) oraz demarkacją (oznaczeniem granicy w terenie). Trzech członków wyznaczyły państwa sprzymierzone (Wlk. Brytania, Francja, Włochy), po jednym Niemcy i Polska.

Prace rozpoczęto dopiero w 1920 roku (po ratyfikacji traktatu przez Niemcy), a zakończono 18 października 1924 roku. Granicę zachodnią podzielono na 14 sekcji (A-H, J-O). Początkowo oznaczano ją w terenie palami, kopcami itp., dopiero w późniejszym okresie ujednolicono znaki graniczne. Jedne miały postać bloku o wymiarach 25 x 25 cm, który wystawał 30-50 cm ponad terenem, natomiast punkty główne stabilizowano blokami o wymiarach 40 x 40 cm i 75 cm wysokości nad ziemią. Na ich przeciwległych bokach znajdowały się napisy: „Versailles 28.6.1919” lub „P” i „D” oznaczające państwo graniczne. Odległość pomiędzy poszczególnymi monumentami wynosiła od kilkudziesięciu do kilkuset metrów, przykładowo w sekcji „F” o długości 131 km umieszczono 370 punktów, a w sąsiedniej „G” – 883 znaki, chociaż liczyła tylko 155 km. Ciekawą częścią operatu są szkice sytuacyjne przepraw mostowych na Noteci, będącej wtedy rzeką graniczną, na których precyzyjnie oznaczono miejsce przebiegu granicy. Punkt na moście miał swój numer (np. F 003), zaś w terenie oznakowany był metalową tabliczką przytwierdzoną do konstrukcji; fotografie punktów wklejono do operatu.

Po wybuchu II wojny światowej Niemcy zniszczyli wiele znaków granicy wersalskiej, reszty dewastacji dokonano po wojnie. Ostatnio nastąpiła zaś swoista moda na wykopywanie granitowych bloków i umieszczanie ich jako ozdoby w przydomowych ogródkach.

Kopia dokumentu do traktatu pokojowego z dnia 7 maja 1919r., (Domena Publiczna)

Strona z tekstu traktatu z opisem granic Niemiec z Wielkopolską , s.18.

               Strona z tekstu traktatu z opisem granic Niemiec z Wielkopolską, s.19.

                   Strona z tekstu traktatu z opisem granic Niemiec z Wielkopolską, s.20.

Zur Festlegung der Grenze vor Ort wurde eine fünfköpfige Delimitationskommission (ursprünglich sollte sie aus sieben Mitgliedern bestehen) eingesetzt, die sich mit der Delimitation (detaillierte Festlegung des Verlaufs und Markierung vor Ort) und der Demarkation (Markierung der Grenze vor Ort) befasste. Drei Mitglieder wurden von den Alliierten (Großbritannien, Frankreich, Italien) benannt, je eines von Deutschland und Polen.

Die Arbeiten begannen erst 1920 (nach der Ratifizierung des Vertrags durch Deutschland) und wurden am 18. Oktober 1924 abgeschlossen. Die Westgrenze wurde in 14 Abschnitte (A-H, J-O) unterteilt. Ursprünglich wurde sie vor Ort mit Pfählen, Hügeln usw. markiert, erst später wurden die Grenzzeichen vereinheitlicht. Einige hatten die Form eines 25 x 25 cm großen Blocks, der 30-50 cm über den Boden ragte, während die Hauptpunkte mit Blöcken von 40 x 40 cm und 75 cm Höhe über dem Boden stabilisiert wurden. Auf ihren gegenüberliegenden Seiten befanden sich die Inschriften: „Versailles 28.6.1919” oder „P” und „D” für das Grenzland. Der Abstand zwischen den einzelnen Monumenten betrug zwischen einigen Dutzend und mehreren hundert Metern, beispielsweise wurden im 131 km langen Abschnitt „F” 370 Punkte gesetzt, im benachbarten Abschnitt „G” hingegen 883 Zeichen, obwohl dieser nur 155 km lang war. Ein interessanter Teil des Vermessungsberichts sind die Situationsskizzen der Brückenübergänge über die Netze, die damals ein Grenzfluss war, auf denen der Verlauf der Grenze genau markiert war. Jeder Punkt auf der Brücke hatte eine eigene Nummer (z. B. F 003) und war im Gelände mit einer an der Konstruktion befestigten Metalltafel gekennzeichnet; Fotos der Punkte wurden in den Vermessungsbericht eingefügt.

Nach Ausbruch des Zweiten Weltkriegs zerstörten die Deutschen viele Grenzmarkierungen des Versailler Vertrags, der Rest der Zerstörung erfolgte nach dem Krieg. In letzter Zeit ist es zu einer Art Mode geworden, Granitblöcke auszugraben und sie als Dekoration in Hausgärten zu platzieren.